علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

روزنوشته ها

به شاعر

فروردین ۲۶, ۱۴۰۰ شعرهایی که خوانده ام

 ارزش مده

          ای شاعر

                عشق مردم را

 های و هوی آنی ستایش های پرشور

                                          خواهد گذشت

 و تو خواهی شنید

             قضاوت جاهلان و

                             خنده ی جماعت سرد را

 سلطانی

  تو

 در تنهایی ات زندگی کن

 رهسپار شو در جاده ی رهایی

 هر کجا که اندیشه ی رهایت کشانید

 به کمال برسان

              ثمرات اندیشه های محبوبت را

 و در ازای این دلاوری نجیب

                      پاداشی طلب مکن.

 پاداش

      در درون توست

 تو خود

    دادگاه متعالی خویشی

 تو خود

     توان ستایش کار خویش را داری

                           از همه سخت گیرانه تر

از کار خویش خشنوی؟

              ای هنرمند سرسخت!

 اگر که خشنودی از کار خویش

 بگذار نفرینش کنند

     جماعت

 و در شیطنت کودکانه شان

                بلرزاند سه پایه ی آتش دانت را

  و تف بیندازند به قربانگاهت

  جایی که

          آتش تو

         شعله ور است.

 الکساندر پوشکین

۱۸۳۰

 از کتاب عصر طلایی و عصر نقره ای شعر روس

 بازگردان حمیدرضا آتش برآب

به خاطر می آورم تمام لحظاتی را که کار سخت تر را انتخاب کرده ام

تمام لحظاتی را که دیگران به من به هر علتی( ازنوع نگاهم به پزشکی گرفته تا پنجره و نظرگاه من به زندگی) پوزخند زدند

تمام لحظاتی را که شکست خوردم اما در انتخابم شکی نکردم

اما هر کدام

علی رغم تمام سختی هایش

به من لذت مصمم بودن، لذت پایداری و آرامش رسیدن را آموخت.

این مسیر پایانی ندارد و من هر روز بیش از پیش مشتاق درافتادن با سختی های این راهم،زیرا به من یاد آوری می کنند که من چه بوده ام،چه هستم و چه خواهم بود.

  • می توان این شعر را قبایی به تن هر کدام از ما انسان ها در هر زمان و هر مکان کرد. و این خاصیت یک شعر است.
درج دیدگاه