علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

روزنوشته ها

اولین شعر

فروردین ۳, ۱۴۰۰ شعرهایی که خوانده ام

دفتری دارم که در آن شعرهایی که مرا در خود غرق میکنند می نویسم

اولین شعر این دفتر نامه به مادر است:

 زنده ای مادر

       زنده ای هنوز؟

 سلام بانوی پیرسال

                     سلام!

                             من نیززنده ام.

 ای کاش جاری باشند

             هماره

                برکلبه ی کوچکت

                                 پرتوان ناگفتنی آن غروب.

 برایم نوشته اند

     چه بسیار

      زیر همان بارانی کهنه ات

            بر سر راه ایستاده ای

                    چشم انتظار من.

 برایم نوشته اند

   چونان همیشه

    در شب های تاریک

                             تنها یک تصویر پیش رویت هویدا می شود:

                                                  انگار به نزاعی در میخانه ای

                                                  خنجری فنلاندی زیر قلبم فرو کرده اند.

 مهم نیست

               نازنینم!

   آرام باش!

  این هذیانی بیش نیست

  پسرت هنوز چندان پیمانه نمی زند

  که فراموش کند

   پیش از مرگ

         باید به دیدارت بیاید.

 مادر!

 فرزندت هم چون گذشته آرام است

             و همه ی آرزویش

             جان در بردن از کولاک غم است و

             راه یافتن به خانه ی محقرش.

   آن گاه که شاخه های درختان

   باغمان را به سپیدی بهار آذین کنند،

                                باز خواهم گشت

  تنها تو

      سحرگاه

             بیدارم نکنی از خواب

                     چنان که هشت سال پیش.

  بیدار نکنی مادر

             آرزو های از دست فته را

                 و آنچه به گذار زمان

                        جان داده است در من

 دریغا!

 چه پیش هنگام از سر گذرانده ام

                                        در زندگی

                                                رنج را و درد را.

به دعا پندم مده مادر!

 به گذشته هیچ راه بازگشتی نیست

تو مرا

 تنها تکیه گاه و شادی

 تنها نور ناگفتنی هستی.

 پس اندوهت را به نسیان بسپار

 و چنین غصه دار من منشین

 و زیر بارانی کهنه ات

                     این سان فراوان

                                      بر سر راه

                                              چشم انتظارم نایست.

۱۹۲۴

سرگئی یسنین

بازگردان حمیدرضا آتش برآب

 

گاهی سحرگاه آن قدر زود به بیمارستان می رفتم وشب آن قدر دیر به خانه برمی گشتم که در هر دو هنگام پدر و مادرم خواب بودند و نمی توانستم با آن ها تماس بگیرم و احوالشان را بجویم. در بیمارستان هم که آن قدر درگیر می شدم گویی دنیا فقط همین بیمارستان و همین بیماران است.درست در همان مواقع،شبها و سحرگاهان،زمانی که دلتنگشان بودم این شعر تنها پناه من می شد.تنها یار من.یاری که سر بر شانه اش،از تداعی رفتن ها،نماندن ها و نبودن ها می گریستم.

پی نوشت: می توانید یک کلیپ کوتاه از این شعر در اینجا ببینید.

درج دیدگاه