علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

روزنوشته ها

تشنگی

شهریور ۱۶, ۱۳۹۹ مشق زندگی من

تنت سپید

به هرم طنین خویش

دریا می شوی.

به او می نگرم

می توان از لبانش

همه صدا،

همه سکوت

شنید.

پخش کننده ی جدیدم را می گویم.

مدتی ست که تصمیم گرفته ام دیگر موسیقی کلاسیک را در ماشین گوش نکنم زیرا با این کار احتملا آمار مرگ و میر روزانه ی ایران را جابه جا می کنم.

نامش را “صدا” گذاشته ام.

علاوه بر اینکه می خواستم کنترل مرگ و میر انسان ها را به همان کرونا و تصادفات و جنگ و … بسپارم دلیل دیگری نیز داشتم:

عادی شدن

چقدر ظالم اند آنان که “Fur Elise” بتهوون را به صوت آشغالی تبدیل کرده اند، آه که دل آدم می گیرد.

نمی خواهم دیگر هیچ نتی از موسیقی کلاسیک برایم عادی شود.

تشنگی را دوست دارم.

تشنه ی صدا.

آب کم جو تشنگی آور به دست.

این را مولانا می گفت، کسی که فکر نمی کنم هرگز سیراب شده باشد.

درج دیدگاه