علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

علیرضا زارعی ظفرآبادی

با نوشتن، بیشتر زندگی میکنم.

روزنوشته ها

بیا اینجا از ننوشتن بنویسیم.

تیر ۹, ۱۳۹۹ روزنوشته ها

بیا این جا از ننوشتن بنویسیم.

از آن وقت ها که نمی نویسی و با خود میگویی :

خب،درباره ی چه چیزی بنویسم؟ایده ای ندارم.

شاهین کلانتری در وبسایتش نوشته ای را تحت عنوان “شما هم دوست دارید دائم الدفترچه باشید؟” قرار داده  که با دیدن آن نوشته تصمیم گرفتم که از “ننوشتن” بنویسم.

می خواهم ابتدا از خودم سوالی بپرسم:

 

امروز چه چیز هایی را ننوشته ای؟

پاسخ:

  • مادرم خندید.
  •  در باغچه مان،گل های آفتابگردان آفتاب کردند.

  • امروز بیشتر حیرت زده شدم.تصور کن،اگر برای هرکار ما،همین کارهای روزمره و تکراری ،مثل بالا و پایین کردن پست های اینستاگرام،فقط یک عده سلول عصبی خاص بخواهند زور بزنند،گمان می کنم برای جمع همه ی فعالیت های روزمره مان بایست از این جا تا کره ی ماه سلول عصبی داشته باشیم.و این فقط برای یک روز است. حالا  سوال این جاست:

پس این توده ی پر  از چربی توی این کله ی من چه کار میکنه؟

منبع تصویر

بله، هر سلول عصبی نقش های متعددی را در زمان های مختلف در ارتباط با سلول های دیگر بر عهده میگیرد.از این طریق میتوان میلیاردها کار را توسط میلیون ها سلول عصبی انجام داد.

حیرت انگیز نیست؟

اما خب، چگونه؟با چه الگویی؟

نمی دانم،احتملا علوم اعصاب  می تواند به دنبال پاسخ این سوال بگردد.

  • نقص های قلبی مادرزادی(Congenital Heart Disorder) را مطالعه کردم.خدای من! 

                              دیده به رنج بگشایی

بعضی ها با رنج می میرند،بعضی ها در رنج زندگی می کنند، بعضی ها با رنج به دنیا می آیند.

من شاهد این هرسه خواهم بود.

  • خواهرزاده ی هفت ساله ام،پاکتی به من داد.در آن یک دریا بود.
درج دیدگاه